logo

SAAD ALI

geboren in 1953, Diwania, Irak,

studeerde in Florence en Perugia aan de Academie voor Schone Kunsten, waarna hij 12 jaar in Italië werkte en exposeerde.

In 1985 kwam hij naar Nederland.
Hij woonde en werkte hier in Utrecht en Amsterdam

 

In 1999 en verhuisde Saad Ali naar Bourgondië in Frankrijk.
Hier heeft hij nog steeds zijn Franse studio maar sinds 2005 woont en werkt hij in het Spaanse Valencia.
De studio in Frankrijk wordt verkocht .


Saad Al is met name bekend geworden door zijn schilderijen vol passie en ingetogen warme liefde die gedachten oproepen aan taferelen uit 1001 nacht. Een veel voorkomend thema in zijn schilderijen is de Baab al- Faradj, de poort van Hoop, een oud Arabisch symbool van de ingang naar het paradijs. Dikwijls zijn Saad's schilderijen gemaakt op oudere panelen en deuren.

bonjour mijn lief

signature-arab
  • Saad-Condemaine02
  • Saad-Condemaine01
  • Saad-Condemaine03
  • Saad-Condemaine04
  • Saad-Condemaine05
  • Saad-Condemaine06
  • Saad-Condemaine07
  • Saad-Condemaine08
  • Saad-Condemaine09
  • Saad-Condemaine10
  • Saad-Condemaine11
  • Saad-Condemaine12
  • Saad-Condemaine13
  • Saad-Condemaine14
  • Saad-Condemaine15
  • Saad-Condemaine16
  • Saad-Condemaine17
 

In 1999 en verhuisde Saad Ali naar Bourgondië in Frankrijk.
Hier heeft hij nog steeds zijn Franse studio maar sinds 2005 woont en werkt hij in het Spaanse Valencia.
De studio in Frankrijk wordt verkocht .

NB: Klik SVP op de kleine foto's voor vergrotingen en diapresentatie.

 



portret
  • Valencia Chiva01
  • Valencia Chiva02
  • Valencia Chiva03
  • Valencia Chiva04
  • Valencia Chiva05
  • Valencia Chiva06
  • Valencia Chiva07
  • Valencia Chiva08
  • Valencia Chiva09
  • Valencia Chiva10
  • Valencia Chiva11
  • Valencia Chiva12
  • Valencia Chiva13
  • Valencia Chiva14
  • Valencia Chiva15
  • Valencia Chiva16
  • Valencia Chiva17
 

Sinds 2005 woont en werkt Saad Ali in het Spaanse Chiva bij Valencia.


NB: Klik SVP op de kleine foto's voor vergrotingen en diapresentatie.

 


painting

Waarom hief God, na de zondeval, het paradijs niet op?
De cherubs doofde zijn zwaard en sloot voorgoed het hek, als een gedienstige portier. Later zou God de aarde op een ark na verwoesten en daarmee vermoedelijk ook de Hof van Eden. Maar zeker is dat niet.
Aannemelijker is het dat het paradijs, ontstegen aan de geografie en herademend na het vertrek van de zondige mens, een wijkplaats kreeg in de verbeelding van Adams nakomelingen tot op de dag van vandaag.
Zoeken heeft dus geen zin, het paradijs vergezelt ons als een verzegelde schat. Iemand die nu in een appel bijt herinnert zich de smaak van vroeger en proeft het verschil, altijd ten nadele van de huidige appel, die te zoet is of te zuur of geen van beide.
Steeds is er die sappige, schaamteloos wellustige eerste beet, het voelen graven van de tanden in het stevige, schuimige vlees, de ogen stijf dicht, een en al onvoorwaardelijke toewijding.
Het paradijs is het ontbreken van scepsis, een onderstroom van argeloze verrukkingen, die onze kennis ondergraaft.



Het werk van Saad Ali ademt een paradijselijke geest. Hij noemt zijn panelen "Deuren van de Hoop" Daarop beeldt hij het paradijs niet af, het ligt er achter.
Die zekerheid kenmerkt zijn stijl, die even argeloos schijnt als die van zijn antieke voorgangers, voor wie de herinnering aan het paradijs nog iets gemeenschappelijks had. Hun verhalen en afbeeldingen hielden die vers.
De mannen en vrouwen die zijn schilderijen bevolken, - eenlingen tref je er niet op aan,- kijken niet zoals wij kijken. Hun ogen zijn grote ovale juwelen, zoals de minnaar die van zijn geliefde bezingt. Ze zien niets dan goeds. De figuren hebben eigenlijk geen karakter , zij vormen tezamen een karakter, dat van een grote saamhorigheid. Daarmee lijken Saads schilderijen de essentie te willen uitdrukken van een volk. Alles wat dit volk bezielt kan worden getoond.
De liefde is een veeltongig vuur, het liefdesspel bezienswaardigheid. Waar het bedreven wordt, kijkt het volk vanuit de omlijsting toe. Voor schaamte lijkt nog geen reden.
De afzondering waarin het paar zich bevindt is dan ook betrekkelijk, niet meer dan een kleine omlijsting binnen het schilderij, waardoor de compositie iets van een raamvertelling krijgt. Kleine, omkaderde verhaaltjes completeren het geheel.
Soms toont zo'n kader alleen voeten, een reisverhaal, een volk onderweg, of een aantal gezichtsprofielen dat in dezelfde richting kijkt.
Altijd vooruit, vaak iets omhoog. Het zijn de poortwachters van het paradijs.

Ze hebben lenige contouren, een levendigheid waarop de tijd geen vat heeft. Voor de grillige knikken en groeven van de ouderdom is Saads handschrift te snel en te sierlijk.
Zijn contouren vormen de namen van een oud verhaal. De kleuren worden ingevuld of uitgespaard, waardoor, net als bij de antieke vazenschilders, de ondergrond gedeeltelijk zichtbaar blijft. Daardoor blijven de panelen die Saad uitzocht voor zijn verbeeldingen nadrukkelijk voorwerpen, zoals de oude vazen dat waren, de verbeeldingen zelf verluchtingen in een gedroomde architectuur.
Ook al is het paradijs nooit opgeheven, het is door de feiten overspoeld.

Het oude verhaal behoudt zijn reden van bestaan als je het opnieuw kunt laten gebeuren. Voor de schilder betekent dat, dat hij van zijn scheppingen het scheppen moet laten zien. Daarvoor moet het beproefde principe van de ingekleurde tekening worden omgekeerd. Die voorstelling ontstaat uit de kleurvlek. Dat maakt het werk riskanter, maar het verhaal over de nabijheid van het paradijs wint daardoor aan dramatische kracht. In zijn recente werk verbreekt Saad het zegel. Mensachtige wezens springen uit de schatkist tevoorschijn, een uitzinnig gezelschap, half kras, half veeg. Het is of Saad hier in gevecht is met de clichés uit zijn vroegere werk, de markante profielen met de grote ogen, de beweeglijke handen die bij hun half abstracte metgezellen niet goed weten waar ze grijpen moeten of strelen.

De clichés zijn de herkenningspunten in dit turbulente rendez-vous. Daaraan herkent de een de ander. In een verticale verfstreek vindt het liefdespaar elkaar, samengegord tot een wezen, een smal visioen de 'Deur van de Hoop'
op een kier.
De Arabische cultuur is mij vreemd. Erover spreken zou betekenen dat ik mij bezondig aan exotisme: Het vreemde zou het herkenbare vervalsen.
De visioenen van Saad Ali zijn herkenbaar.
Bij alle aangescherpte verschillen tussen de Arabische en Christelijke cultuur, wortelen zijn uitbundige uitingen van primordiale vitaliteit in een gemeenschappelijk gegeven: de noodzaak van kunst.
In een van zijn Egyptische Brieven schreef Bertus Aafjes: 'Uit de nevels der oertijd ontstaat de menselijke cultuur uit niets anders dan uit de noodkreet:
Ik sterf!
Het eerste menselijk kunstwerk is niets anders dan een synoniem van:
Ik wil niet sterven!

Die naïve roep klinkt door in al het werk van Saad, zowel in de deuren van de hoop waarin hij de traditie van het verbeelde verhaal in ere houdt , als in zijn scheppingstekeningen en gouaches, die hij "De Liefde" noemt, toepasselijk en zonder schroom. Hoe experimenteel dat recentere werk er ook moge uitzien, gezocht werd er niet alleen.
Het deelt ons de geestdrift mee van iemand die zijn schat behouden heeft.

Paul Meeuws

.

paneel

Rarely man recognises faults of loved ones, and neither gets used to learn the value,the virtues of ones they hate .
Confusious

As a philosophical sunset of love, the works of the Iraqi artist Saad Ali, recreates images of sensuous poetics taken from mythology - doves, moons, suns, fruits.... where a type of terrestrial paradise seems to be present ; it has an underlined emphasis in portraying through his images the spiritual state that individuals go through in specific circumstances, trying to reflect the metaphysical concerns that preoccupy man, his most intimate and intense yearnings, by means of the notion of love.

Trough the work of Saad Ali, we recognise the existence of some magical aspect that assists in communicating with the spectator, not only as a result of his innovative vision and technique through doors and windows that frames a story, but also through the motifs and themes that he represents in his work.

The variety of the strong chromatism intermingles between a repetitive symbology, where, in the manner of caryatids and frets we are invited to enter towards the interior of the painting, and on the other hand his constant preoccupation with drawing that contains a formal compositional support. It is an attempt to portray life, of a sensuous environment where he introduces us through its culture, it traps and convinces us.
Making us participate in his concepts, feelings, succeeding in establishing a clear communication with the spectator.

In a systematic slow motion the painter seems to transcribe, stroke by stroke, a way of preserving a spiritual flow unique to humanity; love, the strength of the occult, the everyday and natural world, dreams and man as its principal topic. Moveable experienced images intending to reach primarily a practical wisdom to survive and secondly trying to apprehend through the beauty of the world.

Rosa Ulpiano

saad